همانند یک قطره ی آب

که آن را نوشتند در لا به لای سفرنامه ی رود

به زیر درختان یک جنگل سبز

در اندیشه ی وصل دریا

                         روانـم

                         و در فکر یک آبی ِ بیکرانم...

برای رسیدن به دریای مواج

      در این راه صعب العبور

      دعا کن نیفتم به گرداب های غرور

همین « من »

من ِ عاشق ِ بی قرار...

مرا از بلندی بیانداز

                ای آبشار !

می گفت : اگر قبل تو مُردم ، ای ماه

بُردند مرا بهشت ، حتی آن گاه

آن جا دم در منتظرت می مانم

گفتم که : چه بامعرفتی ! ایوالله !!